تاریخچه امپراتوری، بیش از یک ماشین (قسمت هفدهم)

در آخرین ورود ما به امپریال، متوجه شدیم که فعالیت این برند به پایان رسیده است. امپریال در تولید از سال 1926 و یک برند مستقل از سال 1955، پس از سال 1975 بی نتیجه ماند. کرایسلر بخش لوکس امپریال خود را تعطیل کرد و امپریال های دو و چهار در که زمانی افتخارآمیز بودند برخی از ویژگی های استاندارد را از دست دادند و به تریم بروگام تغییر نام دادند. از نیویورکر نام امپریال از ابتدای خود راه زیادی را طی کرده بود، زیرا یک مربی فوق‌العاده مجلل برای افراد ثروتمند ماشین می‌ساخت و در نهایت به نیویورکی‌ای زیباتر با گیره‌های رسمی‌تر جلو و عقب تبدیل شد. اما سال 1975 پایان داستان امپریال نبود، زیرا یک مدیرعامل خاص کرایسلر آرزوهای بزرگ امپراتوری داشت. برای رسیدن به آن نقطه برای امپریال، بیایید در مورد فورد صحبت کنیم.

بین سال های مدل 1976 و 1980، هیچ امپریالیستی وجود نداشت. گران‌ترین کرایسلری که می‌توان خرید نیویورکر بود، و واقعاً نمی‌توانست با پیشنهادات کادیلاک و لینکلن رقابت کند. آخرین بار به قیمت و فروش اشاره کردیم شکاف عظیم بین امپریال ها و کادیلاک الدورادو، و به ویژه لینکلن کانتیننتال مارک IV. ببینید، بازار لوکس آن روزها در حال تغییر بود و PLC (کوپه لوکس شخصی) همه چیز را در بر می گرفت. سدان دیگر نبود خوش استیل انتخابی لوکس، که خیلی از سال جاری دور نیست، واقعاً.

بالای شمع PLC، Continental Mark IV فوق الذکر بود که در دهه هفتاد پول هنگفتی به دست آورد و قیمت آن بسیار بیشتر از الدورادو یا همتای امپراتوری منقرض شده آن زمان بود. مردی که در پس تبدیل نام منقرض شده مارک به یک PLC جدید، رئیس فورد، لی یاکوکا بود. ایاکوکا که نیروی مهمی در پشت خودروهایی مانند موستانگ اصلی و بازار اروپایی فورد اسکورت است، به فورد کمک کرد تا نسل پنجم محبوب فورد تاندربرد 1967 (که سدان تاون لاندو را داشت) به کانتیننتال مارک III در سال 1968 تبدیل کند.

Continental Mark در سال 1972 به IV پیشرفت کرد و به موفقیت بزرگ خود در PLC ادامه داد. گفت که مارک چهارم زمانی که امپریال تعطیل شد هنوز در فروش بود. اگرچه سود فورد بسیار چشمگیر بود (2 میلیارد دلار در سال 1977)، اما در پشت صحنه همه چیز به خوبی پیش نمی رفت: یاکوکا نمی توانست با مافوق خود، هنری فورد II کنار بیاید. تنش ها منجر به اخراج یاکوکا در ژوئیه 1978 شد.

یاکوکا بلافاصله دوباره در کرایسلر استخدام شد، جایی که شرکت در حال مبارزه او را به عنوان مدیرعامل منصوب کرد. محصول کرایسلر نیاز به تکمیل داشت و یاکوکا مرد این کار بود. به ویژه جذابیت در رزومه یاکوکا موفقیت او با Mark III بود. کرایسلر احساس کرد که احتمالاً می تواند موفقیت مارک را با یک پرچمدار جدید امپریال تکرار کند، زیرا این شرکت قصد داشت مستقیماً به دنبال لینکلن مارک IV/V برود. زمان Imperial PLC بود.

به نوبه خود، Iacocca فکر می کرد که یک پرچمدار جدید به مشتریان داخلی نشان می دهد که کرایسلر آینده امیدوار کننده ای دارد و دیگر در حال چرخش نیست. مشتریان گفته شده باید نادیده بگیرند که یاکوکا به عنوان رئیس جدید کرایسلر در سال 1979 به کنگره ایالات متحده رفت و در ازای تسهیلات مالی بسیار با وام تضمین شده فدرال مذاکره کرد. اما مطمئناً نام امپریال گنجینه کافی برای حمل آن را داشت، با توجه به اینکه 25 سال قبل از آن نمونه ای از تجملات با کیفیت ساخته شده بود.

اما چه سبکی برای یک کوپه لوکس پرچمدار انتخاب می شود؟ ظاهر استاندارد کرایسلر M-body آن را کاهش نمی دهد، بنابراین Iacocca به یک مسیر جسورانه جدید رفت: یک شلوغی. روند استایل چیزی بود که بازار قبلاً ندیده بود و به معنای شنیدن آن به دهه 1940 بود. زمانی بود که خودروهای لوکسی مانند امپریال یا رولزرویس دارای گلگیرهای بلند و گسترده ای بودند و صندوق عقبی که به نظر می رسید به عنوان الحاقیه به بدنه اضافه شده بود. ظاهر چهلم به خودی خود بازگشتی به اوایل قرن بیستم بود، زمانی که یک صندوق عقب بود به معنای واقعی کلمه یک چمدان وصل شده به ماشین معادل سبک زندگی ماجراجویی مدرن این انبار بیرونی شاید جعبه سقفی Thule باشد.

کادیلاک اولین بار بود که ظاهر پر جنب و جوشی داشت که در سال 1980 در سویل جدید عرضه شد. کرایسلر با امپریال جدید برای سال 81 دوم شد و سومین و آخرین شلوغی در سال 1982 بود که لینکلن کانتیننتال جدید فاکس بدنه را معرفی کرد. اگرچه همه آن‌ها از یک سبک کلی زاویه‌دار عقب برخوردار بودند، امپریال تنها خودرویی بود که بقیه خودرو را نیز در مسیر جدیدی قرار داد. سویا و کانتیننتال هر دو بودند استاندارد طرح های سدان نوع، با شلوغی که به عنوان یک قسمت عقبی جالب به آن اضافه شده است. یاکوکا مطمئن شد که کل امپریال از نوع جدیدی از طراحی برخوردار است.

و چه طرحی بود در سال 1981 شبیه هیچ چیز دیگری در جاده ها نبود و قطعاً انتخاب جسورانه ای برای آزمایش جدید امپراتوری بود. قسمت جلویی دارای یک توری آبشار بزرگ با رگه‌های ظریف بود که از نظر شکل شبیه به آنچه در آخرین امپریال یافت شده بود. روکش جلوپنجره ای که از سال 1975 ساخته شده بود، با یک صفحه کرومی مسدود کننده در بالای مشبک، مانند لینکلن جایگزین شد. دریچه های سپر به نسخه نهایی امپریال در سال 1975 اضافه شده بود که مانند قبل توسط درج های جلوپنجره پشتیبانی می شد. سپر به نقطه ای در وسط رسید، که برای هر مشتری زنده امپریال یک صف طراحی آشنا بود. سپر گفته شده نیز مانند قبل به دور جلوی گلگیر پیچیده شده بود، اگرچه یک نوار افقی سیاه و سفید به جای برجستگی های دهه هفتادی اجرا می کرد.

چراغ‌های جلو مانند گذشته پنهان بودند، اگرچه امپریال جدید بدون چراغ‌های نشانگر عمودی به سبک لینکلن روی گلگیرها بود. در عوض، لامپ‌هایی در زیر چراغ‌های جلو وجود داشت که همیشه قابل مشاهده و نسبتاً سخاوتمندانه بودند. گلگیرهای قوی لبه های تقریباً عمودی را در جلو نشان می دادند. کمی عقب رفت تا ظاهری مدرن تر داشته باشد. لامپ های پارکینگ سمت جلو مانند قبل از طراحی کهربایی و شفاف بودند و از نظر اندازه شبیه به هفتاد امپریال بودند. کاپوت گنبدی برقی در زمان خود بود و در این نوع خودروهای لوکس مورد انتظار بود.

یک چروک قوی گلگیر نیز یک انتظار بود. در امتداد بدنه، از در بالای دستگیره در می گذشت. اگرچه قبل از ستون C خاتمه یافت، اما قرارگیری خط شخصیت شبیه به امپراتوری منقرض شده دهه هفتاد بود. یک خط کاراکتر ثانویه وجود داشت که از زیر چراغ جلو و اطراف چاه چرخ حرکت می کرد، با یک نوار مالشی در وسط ماشین برجسته می شد و سپس تا چراغ عقب امتداد می یافت. تریم کروم حداقل بود برای زمان، و بسیار کمتر از سایر مسابقات PLC استفاده شد. جدا از جلوپنجره، کروم بدنه به دور پنجره ها، آینه ها، نوار مالشی فوق الذکر و چاه های اطراف چرخ محدود می شد. ممکن است زیاد به نظر برسد، اما می توان مطمئن بود که در سال 1981 زمین PLC، اینطور نبود. ستون B دارای یک لامپ اپرا بود که در تفسیر آن کمی مدرن‌تر از سایر لامپ‌های اپرا در آن دوره بود.

چرخ‌ها به طور مشابه فاقد کروم بودند، زیرا Iacocca از آلیاژ برف‌ریزه‌ای براق استفاده کرد. چرخ ها تقریباً شبیه پونتیاک بودند. برخلاف دیوارهای سفید سنتی، کلاهک‌های مرکزی قرمز ظاهری اسپورت‌تر به آن اضافه کردند. برای مشتری سنتی، چرخ های سیم واقعی نیز موجود بود. آنها امپریال را در مراکز خود می خواندند، اما معمولا مجهز نبودند.

قسمت عقبی Imperial ویژگی سبکی تعیین کننده آن بود و تمام خوبی های شلوغی را در خود جای داده بود که همه در آن زمان مشتاق اجرای آن بودند. ستون D با زاویه ای تند از سقف برید و یک خط کاراکتر جدید را تشکیل داد که به روشی بسیار مشخص در امتداد شیشه عقب و 3/4 عقب گلگیر گسترش یافته است. انتهای آن چند اینچ قبل از سپر بود، جایی که در ورق فلز محو شد. سپر عقب بسیار شبیه به سپر جلو بود و به نقطه ای در وسط می رسید. نوار تریم مشکی مشابهی به تن داشت و در استفاده از کروم آن کم توجه بود. نیمه پایینی سپر به جای کروم رنگ بدنه بود.

درب صندوق عقب خود برجسته بود و در واقع مانند یک افزودنی به نظر می رسید (همانطور که در نظر گرفته شده بود). بسیار مربع بود و دارای شیب سبکی در عقب بود که نسبت به خط شخصیت سقف تهاجمی کمتری داشت. یک چین در وسط فلز وجود داشت که توسط قسمت نصب پلاک کرومی قطع شده بود. مکان صفحه بالا احتمالاً برای جلوگیری از قطع شدن خطوط صاف چراغ ترمز و سپر انتخاب شده است، زیرا صفحه املاک و مستغلات زیادی را بر روی هر دو می برد. در زیر صفحه دو نوار نازک کرومی افقی وجود داشت که یک لامپ ترمز با عرض کامل و چراغ معکوس مرکزی یکپارچه آن را پوشانده بود. ظاهر پیوسته توسط یک نوار کرومی نازک عمودی واقع در مرکز تقسیم شد و بدون آن بسیار بهتر به نظر می رسید.

Iacocca یک بار دیگر به سمت برندسازی مستقل با Imperial رفت که با کمبود مشخص نشان مشخص شد. در جلو یک کرایسلر پنتااستار، نشان امپریال پشت چرخ‌های جلو، و یک نشان کوچک امپراتوری در پشت وجود داشت. کرایسلر در هیچ جای ماشین ظاهر نشد. بازاریابی به سادگی گفت: «امپریال».

اگرچه این یک طراحی کاملاً جدید در بیرون بود، چیزهای زیر و داخل Imperial بسیار کمتر از نمای بیرونی خاص بود. و این دو چیز تازه شروع مشکلات کوپه بود. دفعه بعد به آن خواهیم پرداخت.

[Images: Chrysler]

یک خودی TTAC شوید. با عضویت در ما، آخرین اخبار، ویژگی‌ها، موارد TTAC و هر چیز دیگری را که به حقیقت در مورد خودروها می‌رسد، دریافت کنید. خبرنامه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.