گیربکس های توربو هیدراماتیک جنرال موتورز (قسمت سوم)


امروز یک بار دیگر به توربو-هیدراماتیک باز می گردیم و قسمت سوم ما را در نقطه حساسی از جدول زمانی گیربکس اتوماتیک می بیند. فشار صرفه جویی در مصرف سوخت از سوی دولت و تقاضای عملکرد مصرف کننده در سال های میانی پس از معرفی THM در سال 1964 به میزان قابل توجهی افزایش یافت. این به معنای ایجاد نسخه های سبک تر، فشرده تر و ارزان تر توربو-هیدراماتیک در مقایسه با شیفتر پرچمدار آن بود. THM400. جنرال موتورز به خودروهایی مانند THM350، THM250 و THM200 بسیار مشکل ساز منشعب شد.

در سال 1987، GM از طرح نامگذاری سنتی THM کنار رفت و به ترکیب جدیدی از حروف و اعداد روی آورد. تعداد دنده‌ها، طرح‌بندی و استحکام ترکیب شده تا THM400 را به 3L80 تبدیل کند. اما گیربکس سنگین تا آن زمان به کاربردهای سنگین تر کامیون محدود شده بود. ماشین های سواری به سمت چهار دنده های جلو بعد از طلوع دهه هشتاد.

جنرال موتورز با طرح دعوای دسته جمعی پرهزینه در مورد THM200 که در سال 1979 مطرح شد، تلاش کرد. و بیشتر برای نیازهای خودروهای سواری آینده آماده است.

برای این منظور، هر جزء مشکل ساز THM200 با یک قطعه بهبود یافته و بازطراحی شده جایگزین شد. در حالی که آنها با 200 دست و پنجه نرم می کردند، مهندسان یک دنده چهارم مفید با نسبت 0.67:1 اضافه کردند. جعبه بهبود یافته زمانی که در سال 1981 عرضه شد، THM200-4R نام داشت.

200-4R از یک ناقوس چند قاب استفاده می کرد به طوری که خودروهای مختلف با محرک عقب را در خط تولید جنرال موتورز نصب می کرد. این چند قاب دارای یک الگوی پیچ دوگانه بود، برخلاف الگوی تک پیچ یک قاب استاندارد که فقط با خودروی خاصی که برای آن طراحی شده بود مناسب است. مکان های نصب در 200-4R با مکان های THM400 مطابقت دارد. چهار سرعته جدید تقریباً به اندازه THM350 قدیمی بود و 200-4R به یک ارتقاء آسان برای مدل های قدیمی تر این چنین مجهز شد.

جنرال موتورز مطمئن بود که 200-4R گیربکس بهتری است و همچنین مطمئن بود که خودروهای خط اصلی آنها به گیربکس چهار سرعته نیاز دارند. بنابراین گیربکس جدید در سال 1981 در مجموعه کامل بدنه های B با اندازه کامل به کار گرفته شد. شرکت‌هایی مانند Pontiac Bonneville، Oldsmobile Delta 88 و Buick LeSabre از 200-4R سود بردند. همچنین از سال 1981 در خودروهای بدنه C بزرگتر مانند بیوک الکترا و کادیلاک دیویل استفاده شد.

استفاده بیشتر از 200-4R در سال 1983 رخ داد، زمانی که برای خودروهای بدنه G متوسط ​​مانند بیوک رگال و اولدزموبیل کاتلاس سوپریم انتخاب شد. در سال 1985، زمانی که جنرال موتورز خودروهای دیفرانسیل جلو کوچک خود را معرفی کرد، بدنه C به D تغییر نام داد. در آنجا، 200-4R به استفاده لوکس منحصربفرد خود ادامه داد: کادیلاک فلیت وود بروگام.

گیربکس چهار سرعته در دهه هشتاد، زمانی که به گیربکس انتخابی بیوک گرند ناسیونال تبدیل شد، جایگاهی با عملکرد بالا برای خود پیدا کرد. در سال 1989 برای نسخه Indy 500 Pace Car از Pontiac Firebird Trans Am استفاده شد. 200-4R عملکرد خوبی داشت اما در سال 1990 پس از آخرین حضورش در خودروهای بدنه B و D از بازار خارج شد.

یک سال پس از 200-4R چهار سرعته دیگر ظاهر شد: THM700R4. از مدل سال 1982، 700R4 عمدتاً در خودروهای شورلت و GMC استفاده شد. استفاده از آن به دلیل ناقوس بودن آن محدودتر بود، اما با توجه به پیشرفت هایش در بسیاری از مدل ها پخش شد. گیربکس از طرح نامگذاری جدید جنرال موتورز در سال 1990 استفاده کرد که به 4L60 تبدیل شد. چهار سرعت، طرح طولی، 60 درجه قدرت. برای اهداف خود، از اینجا به بعد از نامگذاری مدرن استفاده خواهیم کرد.

بهبودهای اضافی بین سالهای 1984 و 1987 شامل اجزای داخلی به روز شده مانند محفظه پمپ روغن و چرخ دنده های حلقه ای بود. در اواخر سال 1986، 4L60 همچنین یک بدنه شیر کمکی جدید دریافت کرد. تغییر عمده بعدی برای مدل سال 1993 و با ورود نسخه 4L60-E رخ داد.

پسوند -E به این معنی است که کنترل‌های الکترونیکی اضافه شده‌اند، به این معنی که گیربکس به ماژول کنترل پیشرانه (PCM) متکی است تا به آن بگوید چه زمانی باید تعویض شود. -E که به تازگی مدرن شده است در سال 1993 در کامیون ها، ون ها و شاسی بلندهای جنرال موتورز به کار گرفته شد. در سال 1994 استفاده از آن در خودروهای سواری دیفرانسیل عقب جنرال موتورز گسترش یافت.

از آنجا، جعبه با یک ناقوس پیچ و مهره ای به روز شد تا به روشی بسیار آسان تر روی سایر وسایل نقلیه قرار گیرد. تا سال 1998، تمام خودروهای دارای 4L60-E دارای بدنه زنگی پیچ و مهره ای بودند و جعبه به مدل های بیشتری گسترش یافت. آن سال همچنین شاهد ورود یک مبدل گشتاور جدید با طراحی محکم تر بودیم. همچنین در دهه نود برای مطابقت با مقررات جدید OBD-II بازنگری شد.

4L60-E بین سال های 1993 تا 2013. جنرال موتورز واقعاً تا زمانی که می‌توانست از چهار سرعته استفاده می‌کرد، در حالی که سایر سازندگان به خودکارهای پنج، شش یا حتی هشت سرعته ارتقا دادند. عاشقان قدیمی 60-E شامل شورولت سابربان 1500 بودند که از سال 1993 تا 2009 از آن استفاده کردند. کامارو از سال 1994 تا زمان لغو آن در سال 2002 چهار سرعت در بدنه F داشت.

در جاهای دیگر، شورولت کلرادو از سال 2004 تا 2012 از آن استفاده کرد و استرالیایی‌ها آن را در هولدن کاپریس بین سال‌های 1994 تا 2008 یافتند. همچنین برای شاسی‌بلندهای GMT360، از جمله ساب 9-7X انحصاری و بسیار متفاوت استفاده شد. آخرین استفاده از آن در وانت های شورلت اکسپرس (ون هایی که هنوز هم ساخته می شوند) در سال 2013 بود.

در دوران اوج 4L60-E، نسخه سنگین تری به نام 4L65-E معرفی شد. در سال 2001 ظاهر شد و به طور انحصاری برای وسایل نقلیه مسافربری که دارای موتورهای V8 بزرگتر بودند – معمولاً Vortec 6.0 لیتری استفاده می شد. استفاده اولیه در جی ام سی سیرا و یوکان دنالی، کادیلاک اسکالید و هامر H2 وحشتناک بود.

همچنین برای استفاده در هولدن کومودور 6 لیتری به استرالیا ارسال شد و برای کوروت 2005 به کنتاکی فرستاده شد. فریاد زدن سریع به 4L70-E که یک 4L65-E با سنسور سرعت داخلی بود. 4L60 و 65 بعد از سال 2013 با 6L80 و 6L90 شش سرعته جایگزین شدند. بازگشت به THM400/3L80.

همانطور که آخرین بار ذکر شد، 3L80 آخرین استفاده خود را در سال 1990 در ون های بزرگ جنرال موتورز مانند G20 و Vandura مشاهده کرد. اگرچه محکم و پرطرفدار بود، اما زمان آن رسیده بود که سه سرعته جای خود را برای نسخه چهار سرعته باز کند. در سال 1991 تولید 4L80-E آغاز شد. با کنترل الکترونیکی، چهار سرعته اولین تغییر عمده ای بود که در THM400 قدیمی از زمان عرضه آن در سال 1964 ایجاد شد.

برخلاف مدل قبلی خود که مجبور بود نقش های زیادی را در خودروهای سواری ایفا کند، استفاده گسترده جنرال موتورز از 4L60 به این معنی بود که 4L80 به پیکاپ ها، ون ها و خودروهای تجاری محدود می شد. همه 4L80 ها در Willow Run Transmission، در Ypsilanti، میشیگان (1953-2010) ساخته شدند. گشتاور 80-E تا 440 پوند فوت و حداکثر GVWR 18000 پوند ارزیابی شده بود.

جنرال موتورز 4L80 را در سراسر خط پیکاپ خود، در نسخه های 1500، 2500 و 3500 شورولت سیلورادو، جی ام سی سیرا، و شورولت اکسپرس و جی ام سی ساوانا به کار گرفت. همچنین در نسخه تقریباً فراموش شده 2500 Chevy Avalanche استفاده شد. در استفاده از ون تا سال 2009 و تا سال 2013 در استفاده از کامیون و شاسی بلند در جنرال موتورز ادامه یافت.

با این حال، 4L80 مانند پیشران سه سرعته‌اش، توسط شرکت‌هایی خارج از جنرال موتورز استفاده می‌شد که به گیربکسی نیاز داشتند که قادر به ایجاد قدرت و وزن زیاد باشد. بسیاری از کاربران THM400 به سادگی به 4L80 زمانی که در دسترس بود منتقل شدند. یکی از اولین تولیدکنندگانی که خودروی چهار سرعته را خریداری کردند، بنتلی و رولزرویس بودند (در آن زمان با هم به عنوان یک شرکت).

بنتلی از آن برای Eight، Turbo R و تمام نسخه های کوپه بسیار گران قیمت Continental استفاده کرد. سپس تحت هدایت بی‌ام‌و، بین سال‌های 1999 تا 2006 از آن برای تمام نسخه‌های آرناژ استفاده کردند. رولزرویس از آن در Silver Spirit و Silver Spur (1992-1998) استفاده کرد، زیرا بخشی از خط تولید آنها هنوز از THM400 استفاده می‌کرد.

در سال 1992، 4L80 به هامر H1 اضافه شد، زمانی که کامیون نظامی برای استفاده شخصی ثروتمند توسط مردم هالیوود ویرایش شد. یک سال بعد جگوار آن را به XJS قدیمی خود اضافه کرد، جایی که تا پایان دوره کوپه در سال 1996 باقی ماند. همچنین انگیزه ای برای XJR پرقدرت بین سال های 1994 و 1997 بود. و با سدان های V12 شرکت جفت شد. (XJ12 و دایملر دابل سیکس) بین سال های 1993 و 1997.

بریتانیایی ها یک بار دیگر برای 4L80 استفاده کردند. شاید شگفت انگیز ترین آن در سال 1996 استون مارتین (ملک فورد) جنرال موتورز را برای چند سرعت چهار سرعته برای DB7 جدید فراخواند. انصافاً، 4L80 به نسخه‌های شش خطی DB7 محدود شد، زیرا سایر طعم‌های دارای V12 از جعبه‌های ZF یا Tremec استفاده می‌کردند.

استفاده کمتری از 4L80، 4L95-E با کار سنگین بود. این برای استفاده با وسایل نقلیه تا 690 پوند فوت گشتاور و GVWR 18000 پوند طراحی شده است. 85 در استفاده از خودروهای جنرال موتورز با V8 Vortec قدیمی 8.1 لیتری محدود بود. در اکسپرس و ساوانا در صورتی که مجهز به موتور دیزلی Duramax بودند از آن استفاده می شد.

همچنین برای رالی فایتر لوکال موتورز (2007-2022)، کالسکه شنی آفرود که بین سال‌های 2010 تا 2016 ساخته شد، استفاده شد. نمونه های تولید شده در این هفت سال.

و با انعقاد 4L60 و 4L80 در سال 2013، تاریخچه Turbo-Hydramatic به پایان رسید. جنرال موتورز برای محصولات خود به سراغ گیربکس های شش سرعته رفت که به تنهایی آن ها را طراحی نکرد. در کاربردهای عرضی، فورد-GM به طور مشترک 6T70 و 6L80 را توسعه دادند که به نوعی مبتنی بر ZF شش سرعته بود. آیا پیشنهادی برای کدام انتقال تاریخ رها شده باید در مرحله بعد ارائه شود؟

[Images: GM]

یک خودی TTAC شوید. با عضویت در ما، آخرین اخبار، ویژگی‌ها، موارد TTAC و هر چیز دیگری را که به حقیقت در مورد خودروها می‌رسد، دریافت کنید. خبرنامه.





Source link

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *