1965 پروژه جهنم ایمپالا ، قسمت 9: بستن کمربندهای شانه ، نجات از دانشگاه

مقدمه • قسمت 1 • قسمت 2 • قسمت 3 • قسمت 4 • قسمت 5 • قسمت 6 • قسمت 7 • قسمت 8 • قسمت 9 • قسمت 10
هنگامی که ایمپالا به اندازه کافی تغییر کرد و به عنوان راننده روزانه درجه 1992 عمل کرد ، پروژه طولانی مدت تبدیل آن به یک ماشین هنری که بر اساس تثلیث مقدس خودروهای آمریکایی طراحی شده بود (خودروی رسمی ، مسابقه خیابانی redneck) فوریت کمتری را به عهده گرفت. من برنامه ریزی شده برای “پایان دادن به کار هنری” ، هر چه که معنی می داد ، اما در طول راه من یک ماشین جاده ای عالی ایجاد کردم. و وقتی یک ماشین جاده ای عالی دارید ، چاره ای ندارید جز اینکه به جاده بروید.
در اوایل دهه 1990 ، دوربین های ارزان قیمت 35mm ساخت و تولید چینی جهان را فرا گرفت. در آن زمان ، عشق من به عکاسی از وسواس عکاسی با عکس های تیز و عمیق میدان محاسبه شده تا میلی متر بر روی Canon AE-1 با ارزش من دور شده بود و باعث شیفتگی در عکاسی تار ، تیره ، سردرد شده بود. -ایجاد عکس هایی مانند دوربین پانورامای ویژه 1.99 دلار گوانگژو که عکس فوق را گرفته است.
با ترمزهای دیسکی ، قسمت جلویی بازسازی شده ، ضربه های محکم و فنرهای جدید عقب ، Chevy 27 ساله من مانند یک ماشین بسیار مدرن تر رانندگی و حرکت می کرد. طراحی سیستم تعلیق عقب پیشرفته برای دیترویت در آن زمان با چهار پیوند با Panhard به خوبی حفظ شده بود (به ویژه در مقایسه با تنظیمات فنر برگ در رقبای معاصر کرایسلر و فورد پلت فرم GM B) ، و پیشرفت در فن آوری لاستیک کمک زیادی کرد.
350 بلوک کوچک ماشین ، با سرهای مه آلود دوران مالایس ، هنگامی که سرصفحه ، Quadrajet و احتراق HEI را نصب کردم کمی بیدار شد. Impala من خیلی سریع عمل نکرد ، اما وقتی به مسابقات درگ بزرگراه-onramp رسید ، برتری آن نسبت به Camrys ، Tauruses و موارد مشابه بود. صرفه جویی در مصرف سوخت (حدود 17 بزرگراه MPG ، خیلی کمتر شهر) با استانداردهای اولیه دهه 90 عالی نبود ، بنابراین تصمیم گرفتم منتظر روزی باشم که سیستم های تزریق سوخت بدنه دریچه گاز کوچک Chevy در Pick-Your-Part ظاهر شود. در تعداد زیاد
تقریباً در همین زمان ، بین درخواست های رد شده شغلی و کار در آژانس های معتدل خسته شدم و به امر اجتناب ناپذیر تسلیم شدم: تحصیلات تکمیلی را شروع کردم. با داشتن مدرک کارشناسی دانشگاه کالیفرنیا ، اسکایدها قبلاً برای پذیرش سریع من در انتخاب پردیس های دانشگاه ایالتی کالیفرنیا چرب شده بودند ، و بنابراین من با کمترین هزینه زندگی به دنبال ایالت کال در منطقه بودم. در حالی که بیل کلینتون ، نامزد ریاست جمهوری ، سیستا سولجا و Ice-T را به عنوان سر و صدای پس زمینه تحسین می کرد ، ایمپالا را جمع کردم و به خانه جدیدم در… تورلوک ، کالیفرنیا رفتم.
بله ، من دیگر یک شلخته کم کار سانفرانسیسکو نبودم که یک تپه اولیه دیترویت را رانندگی می کردم. با شروع ترم بهار در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا ، استانیسلاوس (معروف به “فناوری ترکیه”) ، من یک علمی رانندگی با یک تپه اولیه دیترویت گرافیتی آمریکایی در تورلوک فیلمبرداری شد ، ظاهراً شبیه نسخه اولیه دهه 60 شهر زادگاه جورج لوکاس مودستو (واقع در کمی پایین بزرگراه 99) بود ، و محیط مزرعه و شهر مزرعه آن فقط چیزی بود که مرا مجبور کرد تا روی خودم تمرکز کنم مطالعات. در حالت ایده آل ، من یک مدرک کارشناسی ارشد در زمینه بلاغت و ترکیب بندی (نام فانتزی برای “آموزش نوشتن به جوانان”) در مدت دو سال دریافت می کنم ، در آن زمان می توانم یک آموزش شغلی نرم را به دست آورم. بچه های عصبانی سنگسار شهر کوچک چگونه می توانند مقاله های پنج پاراگراف بنویسند در برخی از کالج های کم سن و سال. من ترجیح می دادم کار انبار خیره به انبارهای جعبه باشد ، که گاه و بیگاه در لیفتراک با همکارانم مشخص می شد ، در حالی که Dead Kennedys در بوم باکس محل کار من بازی می کرد ، اما چنین مشاغلی دیگر در سال 1992 در کالیفرنیا وجود نداشت.
تحصیلات تکمیلی بسیار دلپذیر بود ، اگرچه تا حدی خسته کننده. در حالی که لس آنجلس در جریان شورش های رودنی کینگ می سوزد و کلینتون ، بوش و پروت آن را فاش می کنند ، من مقالاتی عجیب و غریب در مورد تجدید نظر هرمنوتیکی کار جان دان ارائه کردم. دپارتمان زبان انگلیسی در CSUS شاید دارای دوازده دانشجوی فارغ التحصیل بود که نیمی از آنها از نوع X بدبینانه نسل X بودند و از مارپیچ غیرقابل توقف تمدن در امان بودند و نیمی از آنها معلمان دبیرستانی خسته کننده و سیگاری بودند که امیدوار بودند سرنگون شوند. با افزودن مدرک کارشناسی ارشد به رزومه آنها ، دستمزد چاق تر می شود.
زندگی من در یک روال کم استرس قرار گرفت. هر دو هفته ، اساتید بودجه گروه انگلیسی را برای خرید غذای کبابی و یک بشکه آبجو جمع آوری می کردند و همه ما یک روز را مست و آفتاب سوخته و والیبال بازی می کردیم. هر شب ، من تا حدود ساعت 4 صبح با برخی از همکلاسی های فقیرم بیدار بودم ، بهترین میلواکی را می نوشیدم ، به Cypress Hill و Primus گوش می دادم و بازی می کردم. در بیشتر تعطیلات آخر هفته ، من به Impala می رفتم و دو ساعت را به منطقه خلیج سان فرانسیسکو می رساندم و با دوستانم آنجا ملاقات می کردم. زندگی با وقار و آسانی بود و ماه ها به سرعت سپری شد.
در طول این مدت ، چند نفر از همکاران من در یک رانندگی در حالت مستی در حال حرکت در حالت مستی با یک سلیکا در اواسط دهه 70 از نمایش بزرگی در سانفرانسیسکو ، از یک پل هوایی خارج از جاده خارج شدند. رانندگان بدون کمربند از سقوط به پایین پرتاب شده و تعداد زیادی استخوان در سطح Evel Knievel شکسته شده بود. هنگامی که او به اندازه کافی بهبود یافت و تحت قدرت خود حرکت کرد ، به آنجا فرار کرد جمهوری چک چکسلواکی از زندان احتمالی برای تصادف DUI با جراحت اجتناب می کند. این رویدادها دو تأثیر بر من داشت: اول ، دیگر هیچ ماراتن شبانه خراطین. ثانیاً ، من بیشتر از محدودیت های ایمنی هنگام تصادف اتومبیل GM قبل از رالف نادر مطلع شدم. من اندکی پس از به دست آوردن اتومبیل ، چند تسمه دورافتاده Olds 88 نصب کرده بودم ، اما تصاویری از چهره من که توسط داشبورد فولادی در یک خرابه خرد شده بود ، مرا به Modesto Pick-N-Pull فرستاد تا یک کمربند شانه ای Caprice در سال 1969 بخرم. به دلیل حقارت ذاتی دوران فیلمبرداری ، هیچ عکسی از نصب کمربند ایمنی ندارم ، اما به اندازه کافی ساده بود: نسل اول کمربندهای شانه ای بازار ایالات متحده از کمربندها و سگک های جداگانه برای شانه و دور استفاده می کردند. کمربندهای ایمنی ، این بدان معناست که من می توانم کمربندهای سبز درخشان Oldsmobile خود را حفظ کنم و کمربندهای شانه ای Caprice را فقط با سوراخ کردن ستون های B و نصب پایه های بالای کمربندهای شانه ای با سخت افزار درجه 8 از طریق ستون ها اضافه کنم. این به خوبی کار کرد ، اگرچه عدم وجود کشش فنر در کمربندهای شانه اولیه باعث شد که من مجبور باشم کمربند را باز کنم تا بتوانم به طرف دیگر خم شوم و میزان صدای استریو را تنظیم کنم یا بخاری را روشن کنم.
در طول ترم دوم من به عنوان یک محقق R&C ، متوجه شدم که زندگی یک فرد دانشگاهی برای من مناسب نیست ، و اینکه تصور می کنم تدریس در آینده برای نوشتن در کالج جوان قصابی هلر مطلوب من نیست. تسریع این درک این واقعیت بود که من تحت حمایت پروفسور عصبانی و جامعه شناس ادبیات فمینیستی قرار گرفته بودم که روابط خود را با دانشگاهیان چندین قاره مسموم کرده بود (من در آن زمان به ویرجینیا وولف سخت گیر بودم ، که ظاهراً او را متقاعد کرد که من آیا روزی مانند او عصبانی و سمی خواهد بود) ؛ این بدان معناست که شغل دانشگاهی من ، مانند آن ، برای همیشه با ارتباط من با مربی مورد نفرت همه در زمینه من آلوده خواهد شد. اوضاع روز به روز عجیب تر می شد. در یک نقطه ، من در یک مهمانی در خانه یکی از همکلاسی هایم شرکت کردم ، یکی از معلم های تلخ/فوق لیسانس که به دنبال تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد بود ، و او من و چند نفر از هم سن و سالان بدبین من را در گوشه ای قرار داد (مانند ما در حال نوشیدن یک بطری بیلی بودیم که در کابین liqu مشروبش پیدا کرده بودیم) و شروع به یک مسابقه ترسناک در خطوط “همه شما بچه ها ، فکر می کنید می خواهید تدریس کنید … اما شما به من نشان نمی دهید هر چیزی!” این نقطه عطف بود.
من تصمیم گرفتم که از دوران تحصیل خود مرخصی بگیرم و مستقیماً به سرزمینی بروم که به من انگیزه نوشتن (آنچه فکر می کردم) داستانی خوب و گرفتن 4 (آنچه که فکر می کردم) عکسهای خوب: جنوب کالیفرنیا. بنابراین ، من دوست خود جودی (تنها ساکن سانفرانسیسکو که تا به حال ملاقات کرده بودم را جمع کردم) بدنیا آمدن در سانفرانسیسکو) به عنوان یک همراه در سفر و هدایت Impala به Interstate 5.
در آن زمان ، من هفت سال بین پنج تا سی بار در سال بین خلیج و کالیفرنیای جنوبی با I-5 رانندگی کرده بودم. هنگام رانندگی I-5 ، این احساس را داشتم که هر چیزی که بین رانندگی فعلی و قبلی اتفاق افتاده بود رویایی عجیب بوده است و I-5 مکانی برای ارزیابی رویا بوده است. همانطور که ایمپالا ثابت کرده بود بهترین خودروی I-5 است که تا به حال داشته ام (حتی بهتر از Cyclone Mercury Cyclone Competition Orange ’68) ، من در حالی که پشت فرمان آن بودم به راحتی وارد شیار ذهنی مورد نیاز I-5 شدم.
بنابراین ، در حالی که در مورد مسایل پیموده شده به لس آنجلس تعداد کمتری نشان می دادم ، سوالات وجودی را بررسی می کردم ، جودی مجلات مد می خواند و از حس نوستالژیک سوار شدن بر همان اتومبیلی که در دوران کودکی در آن سوار بود لذت می برد.
در طول دوران هنرهای نمایشی ، مدتی را صرف کار بر روی مگنوم اپوس خود کردم که هنوز به پایان نرسیده بود ، قطعه ای با عنوان “I-5”. در آن ، پروژکتورهای اسلاید مجموعه ای بی پایان از عکس های شیشه جلو I-5 بین I-580 و خط اورنج کانتی را نشان می دهند. در همین حین ، موریلی آرایاک (گروه من تحت تأثیر Negativland/Throbbing Gristle) یک قطعه موسیقی کوتاه را که نمایانگر هر خروجی از بزرگراه در طول آن رانندگی بود اجرا می کرد. من تا چند صد اسلاید شلیک کردم و شاید نیمی از آهنگها را ضبط کردم ، از جمله “Twisselman Road”.
من تصمیم گرفته بودم که از این سفر فقط با استفاده از دوربین پانوراما Guangzhou Special ، که دارای Kodak Tri-X است ، عکس بگیرم. به سختی می توان با سرعت شاتر 1/30 پرنده را از پنجره کناری خودروی در حال حرکت به بیرون پرتاب کرد ، اما من این مورد را مدیریت کردم.
حتی اگر Impala من شبیه ضربه گیر بود ، در این مرحله کاملاً اجرا شد و سواری کاملاً راحت بود. هرگز انتظار نداشتم که شورولت 27 ساله بتواند به عنوان راننده من را به همان شیوه جلب کند ، اما گاهی اوقات همه چیز به طرز غیرمنتظره ای مرتب می شود.
این روزها ، من تصاویر این رول تک فیلم را بیش از هر فیلم دیگری جایزه می دهم. من خیلی وقت پیش وقتی صحبت از عکاسی به میان می آید تبدیل به یک هک شده بودم و هرگز به فیلم بر نمی گشتم ، اما خوشحالم که وقتم را در اتاق تاریک گذاشتم.
باید اعتراف کنم که P71 تاج ویکتوریا که در قرن 21 خریدم ، حتی یک ماشین در مسافت طولانی بهتر از ایمپالای 65 من بود ، اما نه چندان زیاد.
درست هنگام غروب آفتاب ، از گریپ وین عبور کردیم و درست وارد کالیفرنیای جنوبی شدیم. نمی دانستم که سفرهای کالیفرنیای جنوبی به زودی پایان می یابد ، زیرا اقتصاد رونق گرفت و اشتغال تمام وقت سر زشت خود را نشان داد. بعدی: قاشق هود فیات X1/9 ، که کیلومترشمار بیوک را می چرخاند.

مقدمه • قسمت 1 • قسمت 2 • قسمت 3 • قسمت 4 • قسمت 5 • قسمت 6 • قسمت 7 • قسمت 8 • قسمت 9 • قسمت 10

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *